تبلیغات
ماهنامه قرآنی (در مسیل آسمان)
آیا طبق گفته قرآن در اسمان کوه وجود دارد؟



قرآن در توجیه بارش تگرگ از اسمان می فرماید:
أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یُزْجِی سَحَابًا ثُمَّ یُؤَلِّفُ بَیْنَهُ ثُمَّ یَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَیُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِن جِبَالٍ فِیهَا مِن بَرَدٍ فَیُصِیبُ بِهِ مَن یَشَاءُ وَیَصْرِفُهُ عَن مَّن یَشَاءُ یَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ یَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ (نور/43) آیا ندیده‌ای (ندانسته‏اى) كه الله ابر را به آرامى مى‏راند ،سپس میان آن پیوند برقرار می‌کند آنگاه آن را فشرده می‌نماید؛ پس دانه‏هاى باران را مى‏بینى كه از میان آن بیرون مى‏آید و از آسمان از كوههایى كه در آنجاست تگرگى فرو مى‏ریزد و هر كه را بخواهد بوسیله‌ی آن(تگرگ) آسیب می‌زند و هرکسی را که بخواهد از این آسیب دور می‌دارد، کم مانده است روشنائى برقش چشمها را ببرد(کور سازد).
آنچه در این واضح است این موضوع می‌باشد که قرآن معتقد به وجود کوهی است در آسمان که خدا با بارش تگرگ از آن، هر کسی را که بخواهد بوسیله‌ی آن تگرگ آسیب می‌رساند و هرکسی که دلش را بخواهد به او آسیبی وارد نمی‌نماید، و همچنین درباره برقی که هنگام بارش شدید باران، در آسمان می‌زند می‌گوید که روشنائی این برق کم مانده است که چشمها را کور نماید.
حال این برداشت درست می باشد؟

در این ایه کوه به معنای کوه دارای سنگ و شن و...نیست،بلکه منظور از کوهها، توده‏هاى عظیم ابر است، که در عظمت و بزرگى بسان کوه است. لذا یاید اینگونه بگوییم که منظور از کوه كنایه از توده عظیم تگرگ است که به وسیله ابرها در دل آسمان به وجود می‌آید: مانند كوهی از علم و غیره.

«جبال» جمع جبل، به گفته «معجم مقابیس اللغة» به معنی تجمع شی توام با ارتفاع است، همین معنی در «التحقیق» نیز آمده است. بنابراین جبل، تنها به معنی کوهها و سنگ و شن نیست، بلکه هر توده عظیم به هم انباشته مرتفع را در زبان عرب، جبل می گویند.
هیچکس در آن عصر و زمان به دقت نمی دانست که ابرها در آسمان به صورت کوههایی است، با ارتفاعات متفاوت که ما قاعده آن را می بینیم، زیرا، تمام ابرها را به صورت یک صفحه گسترده در آسمان مشاهده می کنیم اما هنگامی که با هواپیما، به فراز ابرها برویم، ابرها را به صورت کوهها و دره ها و پستیها و بلندیهایی مانند آنچه در سطح زمین مشاهده می نماییم و به تعبیر دیگر سطح بالای ابرها هرگز صاف نیست و همانند سطح زمین دارای ناهمواریهای فراوان، و در بسیاری از موارد به صورت کوه روی هم انباشته شده است.

این نکته دقیق را که بر اثر پیشرفت علوم به اثبات رسیده نیز می توان بر این معنی افزود تا مفهوم جبال (کوهها) در آیه روشنتر شود.(
پیام قرآن،آیت الله مکارم شیرازی،جلد8وص 13 و تفسیر نمونه، تهران،ج 14، ص 504. )
یکی از دانشمندان در تحلیل خود، سخنی دارد که خلاصه اش این است: در آیه مورد بحث، ابرهای بلند به کوههایی از یخ تعبیر شده، زیرا دانشمندان در پروازهای هوایی خود به ابرهایی برخورد کرده اند که متشکل و مستور از سوزنهای یخ است که درست عنوان «کوههائی از یخ» بر آنها صادق است، و عجب اینکه یکی از دانشمندان شوروی درتشریح بعضی از «ابرهای رگباری» چندین بار از آنها به عنوان کوههایی از برف، یا کوههای ابر یاد کرده است. (همان، به نقل از یار و یاران در قرآن، ص 140و141.)



طبقه بندی: دانستنیهای قرانی، شنیدنیها، آیات قرانی، تفسیر موضوعی،

طراحی پوسته از : ایران نقش (طراحی قالب وبلاگهای پارسی)
تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به ماهنامه قرآنی (در مسیل آسمان) - آیا طبق گفته قرآن در اسمان کوه وجود دارد؟ می باشد.