تبلیغات
ماهنامه قرآنی (در مسیل آسمان)
ذکر

http://www.afkarnews.ir/images/docs/000169/n00169308-b.jpg

بدان که ذکر در قرآن بر هفده وجه باشد:

وجه نخستین ذکر به معنی وحی بود، چنان که خدای تعالی در سوره قمر (آیه 25) گفت: «فرستاده شد بر وی ذکر از میان ما» یعنی وحی.

و وجه دوم ذکر به معنی تورات بود چنان که در سوره نحل (آیه 43) گفت: «پس بپرسید از اهل ذکر اگر شما دانندگان نیستید» یعنی اهل تورات.

و وجه سوم ذکر به معنی قرآن بود چنان که در سوره آل عمران (آیه 58) گفت: «این که وحی می کنیم از آیات ماست و کتاب محکم» یعنی قرآن.

و وجه چهارم ذکر به معنی لوح محفوظ بود چنان که در سوره انبیا (آیه 105) گفت: «و در زبور داود نوشتیم بعد از آنکه در ذکر نوشته پدید آورده بودیم» یعنی در لوح محفوظ.

و وجه پنجم ذکر به معنی طاعت بود چنان که در سوره بقره (آیه 153) گفت: «یاد کنید مرا [به حُرمت] تا یاد کنم شما را [به رحمت]» یعنی ذکر کنید مرا به اطاعت یعنی اطاعت کنید مرا.

و وجه ششم ذکر به معنی نماز آدینه بود چنان که در سوره جمعه (آیه 9) گفت: «بشتابید به سوی ذکر خدا و رها کنید خریدن و فروختن را» یعنی بشتابید به نماز جمعه و نماز آدینه فقط.

و وجه هفتم ذکر به معنی پنج نماز بود چنان که در سوره بقره (آیه 239) گفت: «چون ایمن شدید از دشمنْ خدای را شکر آرید و نماز را تمام گزارید چنان که آموخته است شما را آنچه نمی دانستید» یعنی نمازهای پنج گانه.

و وجه هشتم ذکر به معنی بزرگواری بود چنان که در سوره انبیاء (آیه 10) گفت: «و فرستادیم به شما کتابی که در وی ذکر شماست» یعنی در آن شرف و بزرگواری شماست.

و وجه نهم ذکر به معنی آگاهی بود چنان که در سوره انبیاء (آیه 24) گفت: «این قرآنْ یادکننده حال آنهاست که با منند و یادکننده حال آنها که پیش از من بوده اند» یعنی این قرآن، خبر و آگاهی است از کسانی که با من هستند و کسانی که قبل از من بودند.

و وجه دهم ذکر به معنی یاد کردن بودن به زبان، چنان که در سوره احزاب (آیه 41) گفت: «ای مؤمنان! یاد کنید خدای را یاد کردنِ بسیار» یعنی ذکر و یادکردن به زبان.

و وجه یازدهم ذکر به معنی یاد کردن به دل بود، چنان که در سوره آل عمران (آیه 135) گفت: «و آنان که هرگاه کاری زشت کنند یا برتن خود ستم کنند، خدای تعالی را یاد کنند» یعنی خدای را در قلوب و دل های خود یاد نمایند.

و وجه دوازدهم ذکر به معنی نگاه داشتن بود، چنان که خدای در سوره آل عمران (آیه 103) گفت: «و منّت خدای تعالی را که بر شماست یاد کنید» یعنی نعمت خداوند را حفظ کنید و آن را نگاه دارید. و از این معنی در قرآن بسیار است.

و وجه سیزدهم ذکر به معنی پند دادن بود، چنان که در سوره اعراف (آیه 165) گفت: «چون فراموش کردند پنددهندگان را، برهانیدیم آنها را که باز می داشتند از بدی ایشان را» یعنی آنچه به آن وعظ داده می شدند.

و وجه چهاردهم ذکر به معنی اندیشه کردن بود، چنان که در سوره تکویر (آیه 27) گفت: «نیست قرآن مگر پندِ عالمیان» یعنی قرآن چیزی جز ذکر و اندیشه جهانیان نیست یعنی برای تفکر آنها فرو فرستاده شده است.

و وجه پانزدهم ذکر به معنی بیان بود چنان که در سوره اعراف (آیه 63) گفت: «شگفت داشتید از آنکه آمد به شما ذکری از پروردگار شما بر مردی از اهل روزگار شما» یعنی بیانی از خداوندتان.

و وجه شانزدهم ذکر به معنی توحید بود، چنان که در سوره طه (آیه 124) گفت: «و هرکه روی گرداند از پیروی وحی من، مر او را بود عیشی تنگ» یعنی هرکه روی گردانَد از توحید رحمن.

و وجه هفدهم ذکر به معنی پیغامبر بود، چنان که در سوره انبیاء (آیه 2) گفت: «نمی آید به ایشان ذکر نو از پروردگار ایشان، الا می شنوند و فسوس و بازی کار ایشان» یعنی رسول و پیامبر جدید. و در سوره طلاق (آیه 10) گفت: «فرستاد خدای عزوجل به شما ذِکری» یعنی رسول و پیغامبر.




طبقه بندی: شنیدنیها، موضوعات مرتبط،

طراحی پوسته از : ایران نقش (طراحی قالب وبلاگهای پارسی)
تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به ماهنامه قرآنی (در مسیل آسمان) - ذکر می باشد.